FF - Forum Filmowe

Poprzedni temat «» Następny temat
Aleksandr Sokurov
Autor Wiadomość
gatecrasher 
bywalec



Wiek: 35
Dołączyła: 30 Cze 2009
Posty: 66
Skąd: Limerick
Wysłany: 2009-07-23, 22:46   Aleksandr Sokurov


Aleksander Sokurow
reżyser, scenarzysta
ur. 14.06.1951
miejsce ur. Podorwikha pod Irkuckiem w ZSRR (obecnie Rosja)


TRUDNE POCZĄTKI

Przygoda Aleksandera Sokurowa z filmem rozpoczęła się już na początku studiów (1969), kiedy to Aleksander zaczął pracować w telewizji. Najpierw na stanowisku pomocnika, a w konsekwencji asystenta reżysera. W wieku 19 lat Aleksander Sokurow realizował pierwsze programy telewizyjne. W ciągu sześciu lat zrobił kilka filmów dokumentalnych i programów na żywo.

Do czasów pierestrojki, prawie żaden z jego filmów nie został dopuszczony do obiegu przez cenzurę. I właśnie wówczas Sokurow otrzymał wsparcie ze strony Andrieja Tarkowskiego, również będącego w konflikcie z władzą.

Dopiero pod koniec lat '80. jego wcześniejsze filmy, zarówno fabularne, jak i dokumentalne, zaczęły pojawiać się na międzynarodowych festiwalach filmowych.
Lata 80. i 90. to okres wzmożonej pracy dla Sokurowa, kiedy to zaczęło powstawać wiele filmów dokumentalnych i fabularnych.

W latach 1998-99 Sokurow prowadził program telewizyjny 'Wyspa Sokurowa' (Ostrov Sokurova), gdzie zajmował się problemem miejsca kinematografii we współczesnej kulturze.


OBECNIE

Aleksander Sokurow jest jednym z najznamienitszych reżyserów, oraz laureatem wielu międzynarodowych festiwali, a jego filmy rozpowszechnione są na całym świecie. Decyzją Europejskiej Akademii Filmowej został zaliczony w poczet 100 najlepszych reżyserów. Do dziś mieszka i pracuje w Sankt Petersburgu.


MOTYWY, STYL, TECHNIKA...

Szansę ocalenia Aleksander Sokurow upatruje w kulturze. To właśnie ona zajmuje najważniejsze miejsce w życiu człowieka. To ona czyni nas lepszymi. Mówiąc o kulturze, reżyser ma na myśli nie masową rozrywkę, którą, jego zdaniem należy ograniczać), lecz kulturę wysoką. Celem sztuki, nie jest zabawa. Sztuka istnieje po to, żeby człowiek pogodził się ze śmiercią. Czy tak jest w rzeczywistości? Na to pytanie każdy z nas musi sam znaleźć odpowiedź. Najlepiej, obcując ze sztuką wysoką, oglądając filmy Aleksandra Sokurowa.
Aleksander Sokurow jest niezwykłym człowiekiem i niezwykłym reżyserem. Jego dzieła w sposób daleki od banału łączą fikcję z rzeczywistością, podważają zasady obiektywizmu i dramaturgii. Obraz i dźwięk odgrywają w nich rolę równorzędną. Odległe, uderzenia kropel deszczu o szyby, szelest liści, tykanie zegara, stukot kół pociągu, szum wiatru, bicie dzwonów, muzyka są integralną częścią tego, co rozgrywa się na ekranie.


SOKUROW VS TARKOWSKI

Jego marzeniem była od zawsze produkcja niekomercyjnych filmów fabularnych i dokumentalnych. W każdej z tych form reżyser stosuje unikalny i wizjonerski styl. Kultowy dziś reżyser - Aleksander Sokurow to niezwykły, a zarazem kontrowersyjny twórca.
Dzieła Sokurowa porównywane są często z obrazami Andrieja Tarkowskiego, a sam Sokurow uważany jest za jego duchowego i artystycznego spadkobiercę.
Tarkowskiego i Sokurowa łączy niewątpliwie ich umiejętność skupiania uwagi widza na kolejnych kadrach swych obrazów. Obaj z taką samą finezją potrafią zmusić widza do myślenia.
Sokurow, podobnie jak Andriej Tarkowski, dawno już stał się klasykiem kina. Podobnie jak Tarkowski jest nie tylko reżyserem, ale także filozofem, myślicielem, intelektualistą i profesjonalistą w każdym calu. Sokurow jest twórcą hermetycznym i swoje filmy adresuje do wąskiego kręgu wytrwałych wielbicieli. Aleksander Sokurow jest twórcą niezwykłym, niestety prawie nieznanym w Polsce. Nic w tym zresztą dziwnego, skoro dziś znacznie łatwiej zobaczyć rosyjski film na zachodnich festiwalach niż w naszym kraju.

W wywiadzie, udzielonym Tadeuszowi Sobolewskiemu Sokurow zdradził, że nie obchodzi go świat uroczystych premier i kultu reżyserów. Interesuje go praca.
Obszar zainteresowań i twórczych poszukiwań reżysera nie zmienia się z upływem lat. Sokurow jest krytykiem współczesnej cywilizacji z jej komercjalizmem, materializmem i banalnością - tym wszystkim, co zabija w ludziach istotę człowieczeństwa. Według Sokurowa podziały na komunistów, nazistów, prawicowców i zwolenników lewicy są prymitywne i nie warto się nimi zajmować. Ważny jest sam człowiek.


ZAUFANI WSPÓŁPRACOWNICY

Aleksander Sokurow stale współpracuje z tym samym zespołem: scenarzystą Jurijem Arabowem, operatorami - S. Jurisdickim i A. Burowem, montażystką - L. Siemionową i operatorem dźwięku - W. Piersowem. W jego filmach często występują niezawodowi aktorzy. Tak też było w przypadku Leonida Mozgowoja, który dopiero zbliżając się do pięćdziesiątki, zyskał popularność, wcielając się w Czechowa, Lenina i Hitlera w filmach Aleksandra Sokurowa.


NAJWAŻNIEJSZE FILMY FABULARNE

>> 'Samotny głos ludzki' (1978) - debiut fabularny Sokurowa, na podstawie powieści Andrieja Płatonowa, nawiązujący do tradycji Eisensteina, nie został przyjęty jako jego praca dyplomowa. Oskarżono wówczas młodego reżysera o poglądy antyradzieckie, a cenzura kazała zniszczyć film. Zachowała się jedynie wykradziona kopia filmu. Wedle słów Zygmunta Machwicza film można uważać za swoisty klucz do zrozumienia późniejszych dzieł Sokurowa. Pojawiaja się w nim większość głównych motywów jego późniejszej twórczości (zniszczony świat, degradacja wartości, destrukcja psychiki bohatera, życie jako droga ku śmierci i wreszcie, koncentracja na sprawach trywialnych).

>> 'Gorzka obojętność' (1987) - na podstawie sztuki G. B. Shawa, oraz 'Dni zaćmienia', w obydwu obrazach bohaterowie ulegają fizycznej i psychicznej deformacji.

>> 'Dni zaćmienia' (1988) - według powieści braci Strugackich, został nakręcony w egzotycznych plenerach Azji Środkowej. Obraz znalazł się w rankingu 100 najlepszych filmów wieku, przygotowanym przez krytyków rosyjskich na stulecie kina.

>> 'Uratuj i zachowaj' (1989) - inspirowany tekstem 'Pani Bovary' Flauberta, wywołał polemikę, oraz stał się jednym z najbardziej kontrowersyjnych obrazów Sokurowa. Bohaterka została w nim przedstawiona jako istota zredukowana wyłącznie do fizyczności i nieuchronnie zmierzająca do samounicestwienia, a w konsekwencji do śmierci.

>> 'Drugi krąg' (1990) - film będący w istocie poruszającym obrazem śmierci.

>> 'Kamień' (1992) - swoista kontynuacja w sensie ideowym 'Drugiego kręgu'. Obraz, w którym Czechow pojawia się w Jałcie i rozmawia ze stróżem swojego muzeum. Dzieło nagrodzone w Sztokholmie i uznane za "najbardziej niezwykły" film.

>> 'Matka i syn' (1997) - elegia poetycka, film rosyjsko-niemieckiej produkcji otrzymał Srebrnego Jerzego na MFF w Moskwie. Tematem filmu są duchowe cierpienia umierającej matki i jej oddanego syna, ukazane na tle jesiennego pejzażu inspirowanego twórczością romantycznego malarza Caspara Davida Friedricha.

>> 'Rosyjska arka' (2002) - okazała się wielkim przegranym festiwalu w Cannes w 2002... Początkowo Sokurow planował jedno ujęcie trwające nie półtorej, a ponad dwie godziny! 15 lat przymierzał się do tego makiawelistycznego planu, aż w końcu mu się udało. Przed oczyma zmieniają się obrazy tak płynnie, że aż dech zapiera.

>> 'Ojciec i syn' (2003) - Sokurow powraca ponownie do relacji wiążących członków rodziny, lecz tym razem opowieść nie jest już tak prosta. Stworzył on film bardzo niejednoznaczny w odbiorze, który różne osoby będą odmiennie interpretować, w zależności od tego, co jest dla nich istotne.

>> 'Aleksandra' (2007) - Historia na pozór prosta, skoncentrowana wokół jednego tematu - wojny w Czeczenii. Ale nie jest to typowy film wojenny. Sokurow skupił się na przeżyciach głównych bohaterów. Znów rosyjski reżyser obrał sobie temat, zgłębia go i drąży.

TRYLOGIA:

> 'Moloch' (1999) - tym właśnie filmem Sokurow zwrócił uwagę Europy. Moloch opowiada o zwykłym dniu Adolfa Hitlera (Leonid Mozgowoj) i Ewy Braun (Jelena Rufanowa), który spędzają wiosną 1942 roku razem z przywódcami nazistowskiej partii. 'Moloch' został nagrodzony w 1999 roku w Cannes za najlepszy scenariusz Jurija Arabowa i Mariny Koreniewoj. Niestety, mimo nagród, pozytywnej oceny krytyki i intrygującej tematyki film nie wzbudził zainteresowania rosyjskiej widowni.

>> 'Cielec' (2001) - druga część trylogii. Bohaterem 'Cielca' jest Włodzimierz Lenin, który boi się oddać władzę i stracić życie.

>>> 'Słońce' (2005) - film kończy trylogię o władcach XX wieku. Obraz poświęcony japońskiemu cesarzowi Hirohito.

'Cielec', 'Moloch' i 'Słońce' podejmują problematykę polityczną, chociaż sam reżyser nie uważa się za autora kina politycznego. Wielokrotnie podkreślał, iż nie tyle interesują go wydarzenia historyczne, ile "spojrzenie w głąb duszy" największych władców tego świata.
Głównie dzięki filmowej trylogii Sokurow zdobył wielbicieli w Niemczech, Francji i Japonii.


FILMY DOKUMENTALNE

Oprócz dzieł fabularnych reżyser ma w swoim dorobku wiele znakomitych filmów dokumentalnych. W cyklu elegii zajmuje się przemianami mentalności we współczesnej Rosji. W latach '80 i '90 zrealizował serię dokumentów, m.in. o Fiodorze Szalapinie, Dymitrze Szostakowiczu, Andrieju Tarkowskim, Borysie Jelcynie.

>> 'Moskiewska elegia' (1986) - dokument poświęcony Andriejowi Tarkowskiemu.

>> 'Radziecka elegia' (1989)

>> 'Rozmowy z Sołżenicynem' (1999) - ponad trzygodzinny dokument. Film był przygotowany z okazji osiemdziesiątych urodzin laureata nagrody Nobla - Aleksandra I. Sołżenicyna. Obraz ten jest jednak daleki od stereotypowych, zwykle monumentalnych i patetycznych produkcji "ku czci".

>> 'Elegia podróżna' (2001) - Jej bohater odbywa podróż z Rosji na Zachód Europy. Nie widzimy jego twarzy i nie wiemy kim jest. Słyszymy tylko jednostajny głos. Ciężko powiedzieć, czy 'Elegia podróży' jest próbą stworzenia dziennika rzeczywistej podróży, impresją, pozbawioną dat i nazw odwiedzanych miejscowości. Wiadomo, iż jest pełnym nostalgii i ciepła spojrzeniem na Rosję.

[materiał przygotowany po lekturze 'Tygla kultury' [2002-12-10], oraz na podstawie referatu mojego autorstwa, oraz własnych przemyśleń]


OPINIA

Aleksander Sokurow kieruje swoje filmy do bardzo wąskiego grona osób. Skupia się głównie na przeżyciach bohaterów, przez co jego filmy są strasznie ciężkie w odbiorze. Cechuje je (filmy) przede wszystkim specyficzny styl (spowolniona fabuła, statyczne ujęcia, przepiękne zdjęcia). Sokurow kręci swoje filmy z małą ilością dubli, co niewątpliwie świadczy o jego profesjonaliźmie. W tym także duża zasługa świetnych aktorów ;)

Sokurow potrafi zachować proporcje między treścią a formą. Na pewno nie można mu odmówić polotu i finezji w tworzeniu filmów. Rzecz jasna, w jego dziełach nie uświadczysz szybkich zmian w przebiegu akcji, co niektórym może wydać się nudne. Kto wie, może dorówna Tarkowskiemu. Jest na dobrej drodze...

Jego 'Rosyjska Arka' to arcydzieło kinematografii - to 300 lat rosyjskiej historii kręconych bez dubli. Warto odnotować, że sam sposób realizacji filmu w jednym, nieprzerwanym 1,5 godzinnym ujęciu jest niezwykłym dla współczesnej kinematografii technicznym przedsięwzięciem.



OFICJALNA STRONA:
http://www.sokurov.spb.ru/isle_ru/isle_mnp.html


STRONA ANGLOJĘZYCZNA:
http://bolshoi.ru/en/thea...6=info&id26=976
Ostatnio zmieniony przez BM 2009-07-23, 22:50, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
 
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group SiteMap
Template NoseBleed2 v 0.2 modified by Nasedo & BM, downloaded from theme4u website

forum filmowe FORUM FILMOWE forum filmowe



Page Ranking Tool stat4u